Pasja podróży

Dwa dni w górach 17-22.12.2011

2011-12-28T06:22:00.000-08:00

Nadszedł ten dzień, dzień wyjazdu w góry. Postanowiliśmy z Dorotką, że tym razem pojedziemy w Tatry żeby sobie przypomnieć jak wyglądają najwyższe polskie góry. W Zakopanem spędziliśmy 3 dni. Pogoda była całkiem niezła, ale mimo wszytko chmury, które czasem pojawiały się na niebie utrudniały napawanie się widokami ośnieżonych szczytów. Na szczęście udało się zrobić kilka ciekawych fotek, do których obejrzenia serdecznie zapraszam. Na początek naszej wycieczki wybraliśmy sobie Dolinę Chochołowską, a później przyszedł czas na Dolinę Kościeliską. Mimo iż nasz pobyt odbył się przed świętami, to śniegu wcale dużo nie zastaliśmy, raptem kilka centymetrów, choć ponoć w wyższych partiach jest już ponad metr. No ale tam się nie zapuszczaliśmy. Temperatura bardzo przyjemna - w okolicach -3,4 stopni - wprawiała nas w zimowy nastrój.

Początek szlaku do doliny Chochołowskiej

Beskid Czeski - Knehynie

2011-10-24T04:05:00.000-07:00

Wstawiam kilka fotek z ostatniej wycieczki w Beskidy Czeskie na szczyt Knehynie 1256 m. n.p.m.

Mała fatra reaktywacja 23-25.05.2011

2011-09-03T07:06:00.000-07:00

No i stało się wiedziałem że kiedyś będę musiał tu wrócić. Ostatnim razem byłem tu sam i zaznałem niegoścnnej aury Małej Fatry, zmoknięty musiałem wracać do domu z podwiniętym ogonem. Tym razem jestem z moimi przyjaciółmi. Przemkiem i jego żoną Magdą. Pogoda jest lepsza, lecz mimo to niegościnność zostaje na tym samym poziomie, a może jeszcze większym? Podczas noclegu na polu namiotowym ktoś kradnie mi aparat. Świadomość, że traci się coś na co się pracowało bardzo długo jest straszna :( Cóż żyjemy dalej...
Podczas tego wypadu zdobywamy szczyt Stoh (1607 m n.p.m.), Suchy (1468 m n.p.m.) oraz podziwiamy ruiny zamku Stary hrad i wędrujemy Dierami. Zapraszam na mały pokaz tego, co przeżyliśmy podczas wyjazdu :)

Więcej na temat Małej Fatry

Mała Fatra leży w północno-zachodniej Słowacji. Od zachodu ograniczona jest Kotliną Żylińską, od wschodu Kotliną Turczańską, na północy graniczy z Wyżyną Kysucką i Wyżyną Orawską, na wschodzie – z Wielką Fatrą oraz Kotliną Turczańską, a na południu wcina się pomiędzy Góry Strażowskie (na zachodzie) i Żar (na wschodzie).

Mała Fatra należy do Centralnych Karpat Zachodnich i jest trzecią co do wysokości ich częścią (po Tatrach i Niżnych Tatrach). Całość pasma ma kształt nieregularnej elipsy skierowanej z północnego zachodu na południowy wschód, jego długość wynosi 52 km, a maksymalna szerokość – 16 km.

Mała Fatra jest podzielona przez dolinę Wagu na dwie części:
tzw. Luczańską na południowym zachodzie, w której najwyższe szczyty to: Veľká lúka (1476 m n.p.m.), Krížava (1457 m n.p.m.), Minčol, Kľak;
tzw. Krywańską na północnym wschodzie, w której najwyższe szczyty to: Wielki Krywań (1709 m n.p.m.), Mały Krywań (1671 m n.p.m.), Chleb (1646 m n.p.m.), Hromové (1636 m n.p.m.), Wielki Rozsutec (1610 m n.p.m.), Stoh (1607 m n.p.m.), Suchý (1468 m n.p.m.), Poludňový Grúň (1460 m n.p.m.), Mały Rozsutec (1344 m n.p.m.).

Mała Fatra słynie głównie z wapiennych i dolomitowych utworów skalnych w postaci bądź to masywnych skalistych szczytów, takich jak Wielki i Mały Rozsutec, bądź to masywów z licznymi wychodniami skalnymi, urwiskami i skalnymi wieżami jak Sokolie czy Boboty, jaskiń, a także głębokich, wąskich wąwozów z bystrymi potokami, progami skalnymi i wodospadami, z których najsłynniejszymi są tzw. Diery. Nie mniej godne uwagi są widokowe odcinki grzbietowe w części zbudowanej ze skał krystalicznych, pokryte rozległymi halami i długie, głębokie doliny porośnięte lasami. Największym bogactwem tych gór jest niezmiernie bogata i urozmaicona flora.

Flora i fauna:

Krywańska Mała Fatra od dawna przyciągała uwagę ludzi – na początku byli to pasterze, poszukiwacze minerałów, myśliwi, ale i wędrowcy zwabieni pięknem tutejszej przyrody. Naukowe poznawanie pasma rozpoczęto pod koniec XVIII w. – od 1804 r. botanik Pál Kitaibel prowadził badania na terenie Orawy i doliny Wagu.

Mała Fatra posiada szereg pięter roślinnych, od podgórskich łąk po alpejskie hale. W lasach dominują buk zwyczajny (55%), świerk pospolity (30%) i jodła pospolita (6%), spotyka się także sosnę pospolitą, jawor (2%) i wiąz, a w szczytowych partiach – kosodrzewinę (2%). Na terenie pasma znajdują się: różne typy lasów, zachowanych często w stanie pierwotnym, górskie łąki, zespoły roślinności naskalnej, torfowiska. Park jest siedliskiem rzadkich karpackich gatunków roślin i zwierząt (często endemitów).
Ochrona przyrody[edytuj]Park Narodowy "Mała Fatra"
Położenie Słowacja
Data utworzenia 1 kwietnia 1988
Powierzchnia 226,3 km²

Ochrona Przyrody:

w 1967 r. powstały pierwsze rezerwaty przyrody na terenie pasma oraz obszar chronionego krajobrazu Mała Fatra
1 kwietnia 1988 r. powołano do życia Park Narodowy "Mała Fatra" (Národný park Malá Fatra) o powierzchni 22630 ha (z otuliną o pow. 23262 ha). Terytorium Parku przypomina kształtem nieregularną elipsę o długości 26 km i szerokości 12,5 km, najniższy punkt Parku leży na wysokości 358 m n.p.m. (Hradsky potok k. Streczna), najwyższym jest Wielki Krywań – 1709 m n.p.m.
21% powierzchni parku pokrywają rezerwaty przyrody o zróżnicowanym charakterze. Symbolem Parku Narodowego "Mała Fatra" jest „postrzępiony” Wielki Rozsutec (1610 m n.p.m.)
Turystyka[edytuj]

Park oferuje możliwości atrakcyjnego wypoczynku i rekreacji:
łączna długość szlaków turystycznych wynosi ok. 150 km
w zimie można korzystać z licznych tras narciarskich – zjazdowych i biegowych

Tuystyka:
W jednym z przysiółków wsi Tierchowa (Terchová), na północnym obrzeżu Małej Fatry, urodził się Juraj Jánošík – legendarny zbójnik.

Niedzielny Stożek

2011-04-03T10:01:00.000-07:00

W ostatnią niedzielę wraz z Dorotą i Dawidem przeszliśmy szybko niebieskim szlakiem trasę na Stożek z Wisły Głębce. Na drogę powrotną wybraliśmy zielony. Wycieczka w sam raz na pół dnia, ładna widokowo i niezbyt męcząca. A jak tego dnia to wyglądało? Zapraszam na krótki film, może kogoś zainspiruje do wyjazdu w góry...

Urlop w Karkonoszach

2011-03-29T01:09:00.000-07:00

No i już po urlopie. Miało być dużo chodzenia i jeżdżenia na nartach. Niestety było trochę mniej przez pogodę która pokrzyżowała nam plany. Czasami było ciężko a czasami przyjemnie. Trochę pozmienialiśmy plany w trakcie. A jak to wszystko wyszło? Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu z urlopu w Karkonoszach.

Untitled from orbisek on Vimeo.

Wielka Racza w deszczu :(

2010-10-06T03:01:00.000-07:00

7:00

Siedzę w pociągu, jest wcześnie rano. Sam się sobie dziwię, że udało mi się wstać tak wcześnie. Ah, szkoda, że nie mogłem zostać dłużej na wczorajszej imprezie. A może mogłem, ale taki był mój wybór?
Od jakiegoś czasu czekałem na ten urlop, wyjazd w góry. Na początku miały być Tatry Wysokie na Słowacji, potem Tatry Niskie lub Bieszczady. Niestety, tak to już jest, że często los układa się nie po naszej myśli. Zabrakło towarzysza. To nic. Samotność też jest potrzebna. Chociaż na chwilę.
Jadę do Zwardonia. Czemu znowu Beskidy? Mimo, iż miałem ambitne plany spędzenia całego urlopu w górach przegrałem z pogodą. Nie, nie jestem aż takim ekstremistą, żeby cały dzień wędrować w deszczu. Tatry, Bieszczady, jeszcze przyjdzie na nie czas. Teraz realizuję plan przejścia ze Zwardonia kawałkiem granicy Polsko-Słowackiej, przejście do Rycerki i powrót do domu. 2-3 dni. Gdy pogoda będzie niekorzystna, zawsze mogę wrócić szybciej.

9:45 Zwardoń

No i w końcu jestem na miejscu. Po 2,5h spędzonych w pociągu mogę ruszyć na szlak. Ubieram polar i idę do przodu, do góry. Robi się coraz cieplej, więc to co przed chwilą włożyłem na siebie, muszę zdjąć, przy okazji pstrykam kilka fotek. Po lewej Polska, po prawej Słowacja, a krajobraz nie różni się praktycznie niczym, taki sam, piękny.
Ruszam dalej. Czerwony szlak, którym idę na Wielką Raczę (1236), staje się coraz bardziej stromy, a droga coraz bardziej męcząca. Pot leje się ze mnie strumieniami . Po pierwszym ostrym podejściu spotykam dwóch turystów z Otwocka. Ojciec próbuje zaszczepić synowi miłość do gór. Przez chwilę idziemy razem. Rozmawiamy o górach, wyprawach, dalszych planach, pogodzie. Cieszymy się nawet, że trafiła nam się idealna pogoda. Jak się później okaże przedwcześnie. Nie ma co chwalić dnia przed zachodem słońca. Wyprzedzam moich towarzyszy. Postoje robię tylko chwilowe, żeby się napić. Jem w drodze. Snickers, baton musli. Mimo, iż coraz bardziej chce mi się jeść nie zatrzymuję się. Przerwę na posiłek zrobię na szczycie. Dawno tak nie dostałem w kość. A to dopiero przedsmak dzisiejszego dnia.

14:00 Wielka Racza

W końcu po około 4 godzinach docieram na szczyt. Yeah, udało się urwać jedną godzinę. Sporo. Jem upragniony obiad, piję słodką herbatę, robię zdjęcia ze szczytu. Pogoda coraz bardziej się psuje. Mimo wszystko mam nadzieję, że wkrótce przestanie padać. Spędzam jeszcze chwilę w schronisku. Jeśli pogoda się nie poprawi, to będę musiał zejść dziś do Rycerki.
Po chwili przemyśleń ruszam w dalszą drogę, w kierunku schroniska na Przegibku (990). Ubieram kurtkę przeciwdeszczową i ruszam w deszczu dalej. Teraz szlak powinien przebiegać łagodniej, bez specjalnych podejść. Do schroniska mam 3,15h. Tak mówi tabliczka informacyjna. Sporo maszerowania, szczególnie w deszczu. Robi się coraz mniej przyjemnie. Zero widoków. Szlak staje się coraz bardziej błotnisty i mokry. Nogi zaczynają odczuwać trudy dzisiejszej wędrówki. Spodnie mam totalnie przemoczone. Ha, prawie wszystko mam przemoczone. Kurtka przeciwdeszczowa już nie jest przeciwdeszczowa. Przestała być po dwóch godzinach.

17:30 Przegibek

Po ciężkich 2,5h docieram do Przegibka. Mam dwa wyjścia. Albo nocuję tutaj, albo wracam do domu. Szybko decyduję się zejść do stacji PKP. Jem ostatniego snickersa. Przede mną kolejne 2 godziny marszu w deszczu, błocie. Często szlakiem płyną małe strumyczki. Podobnie jak w moich butach. Prawy zaczyna lekko obcierać przez wilgoć. Po godzinie kończy się leśny szlak, zaczyna asfalt. To chyba najbardziej uciążliwy dla mnie fragment wędrówki. Staram się maszerować szybko, ale nogi nie chcą mi pomóc. Są jak z waty. Wokół jest pełno domów, lecz wioska stwarza wrażenie wymarłej. Przez godzinę nie widzę żywej duszy. Eh, kto by chciał wychodzić z domu w taką pogodę? Rozumiem ich. Pewnie sam siedziałbym w domu i grzał dupsko w fotelu.
Gdy maszeruję, jest mi ciepło, lecz gdy przystaję, organizm momentalnie się wychładza i nie ma możliwości ogrzania się. Pozostaje marsz. Tylko podczas marszu jest w miarę ciepło.

Nareszcie 19:00 Rycerka Dolna

Mam szczęście złapać busa do Rajczy. W Rajczy w zimnie i chłodzie, całkowicie przemoknięty zmuszony jestem czekać 30 minut na ostatni pociąg od domu. Całe szczęście, że zdążyłem. A więc dobrze, że nie pojechałem w Tatry lub Bieszczady. Gdyby tam spotkała mnie taka przygoda mogłoby być naprawdę źle.
Mimo wszystko zebrałem cenne doświadczenie, dzięki! A było to 4 września 2010 roku.

W stronę Słowacji

W stronę Polski

Widok na Bekid Żywiecki

Panorama na Beskidy z Wielkiej Raczy

Morawsko Śląskie Beskidy

2010-08-26T05:20:00.000-07:00

Jak ja lubię wstawać wcześnie rano w niedzielę. W dzień wolny. Dziś zdobywamy Świerka (1276 m n.p.m.) drugi co do wysokości szczyt w paśmie Beskidów Morawsko Śląskich.

Dojeżdżamy do Ostrawic i wchodzimy na czerwony szlak. Początkowo biegnie on lasem i jest trochę nudno ale w końcowej części szlak pozwala nacieszyć się górskimi urokami. Zaczynają pojawiać się kamienie, szlak staje się coraz węższy i biegnie stromym zboczem. Po osiągnięciu szczytu wracamy przez mały Świerk początkowo czerwonym a potem żółtym szlakiem. Docieramy do zapory w Ostravicach. Tutaj krótki postój i powrót asfaltem do centrum Ostravic.

Piękne Czechy

2010-08-24T05:50:00.000-07:00

Nareszcie wolny weekend. Piątek po pracy, pakuję plecak, jem pizzę i ruszam na dworzec gdzie z Dorotką łapiemy pociąg do Raciborza. Wreszcie nadarza się okazja kiedy mogę odwiedzić Przemka i Magdę. Ostatni raz widzieliśmy się w styczniu:( Kawał czasu. Po drodze moja finansowa zadyszka... no i staję wreszcie na nogi. Czemu w dzisiejszych czasach pieniądze muszą wszystko komplikować?

Tym razem będziemy podziwiać Sudety Wschodnie a konkretnie Jeseniki. Sobota. Pobudka jak zwykle wcześnie rano, nie chce się wstawać ale świadomość rychłego wyjścia w góry pobudza do działania. Po 1,5h jazdy jesteśmy na miejscu. Karlov pod Pradem. Jak to miło wrócić po jakimś czasie w tak piękne znane okolice. Stąd zielonym szlakiem ruszamy przez las w górę w kierunku chaty Alfredka. Po dotarciu do chatki i krótkim odpoczynku wkraczamy na czerwony szlak. Naszym oczom wreszcie ukazuje się otwarta przestrzeń. To lubię najbardziej. Wędrówka połoninami, gdy mogę iść przed siebie i obserwować piękną górską przestrzeń. Kolejnym celem jest Piotrowy Kamień. Idąc ciągle do przodu powoli naszym oczom ukazuje się Pradziad ze swoją wieżą telewizyjną. Po dotarciu w okolice Piotrowej skały zmieniamy szlak na niebieski i wracamy nim do Karlova podziwiając Wielki Kocioł.

Cudowna wycieczka, widoki i towarzystwo. Zapraszam do podziwiania zdjęć.

Uploaded with ImageShack.us

Reaktywacja

2010-08-24T04:38:00.000-07:00

Kurcze już niemal pięć miesięcy minęło od mojego ostatniego wpisu, rzeczywiście mój blog złapał lekkiej zadyszki. Tak właściwie to albo nie było o czym pisać albo dało o sobie znać moje lenistwo... Dzisiejszy wpis będzie trochę pamiętnikowy ;) I będzie dla mnie na przyszłość, a kto chce niech czyta.

Więc co się u mnie działo przez te pięć miesięcy? Na początku marca dostałem finansowej "zadyszki" czyli całkowity brak fundusz na jakiekolwiek podróże :( Wiadomo bez kasy daleko się nie zajedzie mimo iż czasu ma się wystarczająco dużo. Tego problemu nie udało mi się przeskoczyć aż do czerwca no i gdy z finansami się polepszyło zaczęło brakować czasu na wyjazdy. Mogłem sobie pozwolić jedynie na weekendowe zwiedzanie Beskidów i rodzinnych stron na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Fajnie ale mało. Chciało by się więcej. Początkowo myślałem że niestety w tym roku prawdziwe, przygodowe wakacje mnie ominą, na szczęście nadarzyła się okazja wzięcia tygodniowego urlopu na początku września. Oczywiście zgodziłem się. A co w planach? Najprawdopodobniej Tatry Niskie. Oby tylko pogoda pozwoliła i zdrowie podczas wyjazdu dopisało. Myślałem też nad Bieszczadami ale mimo wszystko bardziej kusi wyższa Słowacja. Zobaczymy co los przyniesie...

Rowery dwa...

2010-04-16T06:51:00.000-07:00

Dziś wrzucam slideshow z wyjazdów moich i Przemka. Jest też kilka zdjęć z Robertem - pozdro podrywaczu :D Zrobiłem go już dawno ale ostatnio się na niego natknąłem i postanowiłem się z wami podzielić :) Miłego oglądania.

Na Rysy??

2010-04-11T05:16:00.000-07:00

Oj dawno nie byłem w Tatrach. Planowaliśmy z Przemkiem wyruszyć tej zimy, trochę pochodzić i zapoznać się z warunkami zimowymi ale nie udało się jakoś. Z nienacka pojawiła się propozycja wyjazdu na jeden dzień w celu zdobycia najwyższego szczytu w Polsce. Miał to być mój pierwszy wyjazd w takich warunkach więc nie byłem specjalnie zachwycony tym że mam od razu wychodzić tak wysoko. Zaproponowałem jakieś bardziej lajtowe wyjście ale zostałem przegłosowany i jednak wyruszyliśmy z zamiarem wejścia na Rysy.

03:30 dzwoni budzik. Nikomu nie chce się wstawać ale ja twardo stawiam sprawę i Tomasz z Łukaszem szybko się budzą. Jemy szybkie śniadanie, wsiadamy w auto i około 6 jesteśmy na parkingu w Palenicy Białczańskiej.

Z parkingu czeka nas monotonne 10 kilometrowe przejście asfaltem do Morskiego Oka gdzie docieramy około 08:00. Ogłoszono już lawinową 3. Jesteśmy lekko zdegustowani tym faktem. Pod schroniskiem spotykamy ekipę która właśnie wróciła spod czarnego stawu. Zrezygnowali z wchodzenia na Rysy. My jednak chcemy sprawdzić wygląd podejścia na własne oczy.

Gdy docieramy do Czarnego Stawu pod Rysami. Debatujemy przez chwilę i oglądając schodzące lawiny postanawiamy przełożyć wejście na Rysy na kiedy indziej.

Rozbijamy obóz nad Czarnym Stawem i delektujemy się pięknymi widokami. Po jakimś czasie ruszamy w stronę Przełęczy pod Chłopkiem zawracamy jednak gdyż w pewnym momencie podejście robi się zbyt niebezpieczne.

Tomek i Łukasz podejmują próbę podejścia pod bulę pod Rysami. Ja nie widzę sensu żeby tam iść więc zostaję na miejscu i pilnuję sprzętu. Jak się później okazuje warunki są złe, trzeba by przecierać szlak i prawdopodobnie nie dalibyśmy rady wejść na szczyt.

Około 17:00 decydujemy się na powrót i tak kończy się nasza jednodniowa przygoda.

W drodze do Morskiego Oka podziwiamy Wodogrzmoty Mickiewicza.

Widok z Morskiego Oka na Rysy.

Lawinisko.

Prawdziwie zimowy strój. W Tatrach jak na Hawajach.

Lawina.

Tomek i Łukasz a w tle Rysy.

Rysy.

Śnieg po uda.

Widok na Morskie oka i Dolinę Rybiego Potoku.

Wymiatacz.

Sobota w Wiśle czyli ja idę w góry a Małysz odśnieża chodnik pod domem:D

2010-01-22T04:19:00.000-08:00

Sam początek dnia nie nastawia mnie pozytywnie bo pociąg którym mam jechać do Wisły jest znacznie opóźniony i finalnie jadę następnym. Godzinne opóźnienie, nic na to nie poradzę. 2 godziny w pociągu, wierzcie mi że się nie nudziłem :D.

Wysiadka w Wiśle Uzdrowiku. Jestem przygotowany na niezłe mrozy bo jeszcze dzień wcześniej w prognozie była mowa o -18 stopniach. Na szczęście zostałem miło zaskoczony bo temperatura na pewno jest o wiele wyższa. Od razu pozbywam się zbędnej warstwy odzieży.

Spotykam Przemka i Magdę. Razem ruszamy niebieskim szlakiem. Soszów Wielki, Mały, Przełęcz Beskidek i wracamy z powrotem do Wisły. Warunki na szlaku są całkiem dobre, widoki przepiękne. Niestety widoczność troszkę szwankuje, na horyzoncie pojawia się lekka mgiełka i przejrzystość powietrza nie jest zbyt dobra. Podczas wycieczki pokonaliśmy dystans około 15 kilometrów. Niżej zamieszczam kilka fotek żebyście mogli zobaczyć jak piękne są góry zimą.

Przebieg i profil trasy:
Nokia Sports Tracker Beta

Relacja z wyprawy rowerowej Austria 2009

2010-01-19T12:14:00.000-08:00

Wyprawę do Austrii przekładaliśmy z wujkiem dwa razy. Przeszkodziła nam głownie pogoda, a konkretnie deszcze i powódź. Na szczęście w sierpniu aura ustabilizowała się i za 3 razem udało nam się wyruszyć. Naszym celem było przejechanie odcinkiem ścieżki naddunajskiej oraz kawałkiem przepięknej widokowo wysokogórskiej trasy Hochalpenstrasse.

*Naddunajska ścieżka rowerowa to jedna z najdłuższych dróg rowerowych w Europie. W samej Austrii ma ok. 800 km i biegnie z Wiednia do Passau. Doskonale przygotowana dla turystów trasa zapewnia zarówno możliwość noclegów na kempingach, lub na kwaterach i w hotelach, jak i wyżywienie w położonych pięknie restauracyjkach. Droga jest bardzo urozmaicona - najczęściej jest typową ścieżka rowerową, czasem wiedzie uczęszczanymi drogami, a czasem jest to po prostu szutrowy trakt.

Naddunajska ścieżka rowerowa

*Hochalpenstrsse to najbardziej malownicza droga w Austrii. Droga ta pnie się serpentynami do krainy wiecznego śniegu, przecinając kolejne strefy geograficzne i klimatyczne. Na odcinku 50 kilometrów pokonuje się różnicę poziomów wynoszącą 1766 metrów! Po drodze można podziwiać zmieniającą się szatę roślinną oraz poczuć malejące ciśnienie atmosferyczne. Wzdłuż całej trasy znajduje się wiele punktów widokowych i restauracji. Tą malowniczą trasą można dojechać do Franz Josefs Höhe skąd roztacza się imponujący widok na najwyższy szczyt Alp Austriackich - Grossglockner (3789m npm) oraz na najdłuższy (10 km długości!) we wschodnich Alpach lodowiec Pasterze. Drogę Wysokoalpejską wytyczono w latach 1930 - 1935, ale już w średniowieczu wiódł tędy ważny szlak handlowy między Włochami i Niemcami. Zbudowana została w zaledwie 5 lat przez około 3200 robotników. Na Grossglocknerstrasse znajduje się wiele atrakcji. Na południe od Fusch rozciąga się park dzikich zwierząt Wildpark Ferleiten, w którym żyje ponad 200 gatunków przedstawicieli świata fauny, m.in. kozice górskie, niedźwiedzie, wilki, świstaki. Warto zatrzymać się także w małym muzeum fauny, flory i ekologii - Natur Schau, znajdującym się na wysokości 2260 m oraz w Knappenstube (2450 m n.p.m.), gdzie zachowały się ślady średniowiecznej kopalni złota ( w roku 1557 znaleziono tu 900 kg złota!!!). Najwyższe punkty trasy wysokoalpejskiej to przełęcz Hochtor (2504 m npm) oraz punkt widokowy Edelweissspitze (2571 m n.p.m.). Z Edelweissspitze roztacza się wspaniały widok na ponad 30 trzytysięczników.

Optymistycznie nastawieni naszą przygodę rozpoczynamy od dojazdu samochodem w okolice Bratysławy a konkretnie do miejscowości Kittsee która znajduje się na granicy Słowacko - Austryjackiej. Tu ja zapinam sakwy a wujek przyczepkę. Niestety początkowo wujek ma problemy których przyczyną jest zbyt duży ciężar bagażu w stosunku do koła które jest zbyt wiotkie, niestety nie mamy zbyt dużo opcji rozwiązania tego problemu. Część bagażu biorę więc ja, resztę przepakowujemy w taki sposób żeby koło było obciążone w jak najmniejszym stopniu. Udaje się. Może rozwiązanie nie jest idealne ale przynajmniej nie musimy wracać z powrotem. Ruszamy. Pogoda jest całkiem niezła, wiatr w plecy. Minusem jest jedynie to że jedziemy dosyć ruchliwymi drogami w kierunku stolicy Austrii. W Wiedniu wjeżdżamy na naddunajską ścieżkę rowerową i na jakiś czas żegnamy się ze "śmierdzącymi spalinami". Bez problemu przejeżdżamy przez Wiedeń podziwiając z perspektywy jego piękno. Już niedługo będziemy mieli okazję przebywać w nim znowu. Pierwsze co rzuca mi się w oczy to niesamowity ordnung (porządek) jaki tu panuje. W Austrii wszystko jest zadbane, czyste i nikt nie zamierza niczego niszczyć, to mi się podoba, żeby tak kiedyś Polska wyglądała. Wyjeżdżamy z Wiednia i dalej kierujemy się przez mniejsze miejscowości położone nad Dunajem do miasta Tulln gdzie nocujemy gościnnie na posesji u jakiegoś Austriaka który przestrzega żeby nie rozbijać namiotu na wykoszonej trawie. Trochę nas to śmieszy ale stosujemy się do jego prośby. Wieczorem pogoda się psuje i posiłek jesteśmy zmuszeni zjeść w namiocie.

Kuzyn Paweł i wujek Kazimierz. Początek wyprawy, miejscowość Kittsee.

Na tle Wiedeńskich wieżowców

Pierwsze obozowisko

Naddunajskie winnice

Trasa: Kittsee - Bad Deutsch Altenburg - Fischamed Markt - Flughafen Wien – Wien –Stockerau - Tulln

Przebyta odległość: 122,84 w 5:29h
Średnia prędkość: 22,40 km/h

Dzień 2

Pobudka. Pogoda jest niezbyt przyjemna. Niebo całe zasnute chmurami, zanosi się na deszcz. Postanawiamy jednak ruszyć bo czekanie nic nam nie daje. Korzystamy z okazji i pakujemy obóz póki nie pada. Ruszamy w drogę, niestety po przejechaniu kilku kilometrów z nieba zaczyna się lać woda. Taki stan rzeczy utrzymuje się przez jakieś trzy godziny. Cali przemoczeni nie ustępujemy i napieramy w deszczu. W dalszej części dnia przepogadza się i mamy nawet okazję wyschnąć. Cały dzień spędzamy na ścieżce naddunajskiej. Przed oczami mamy piękne widoki przedstawiające winnice, sady pełne jabłek, gruszek i brzoskwiń. Tak byśmy chcieli się zatrzymać i skosztować tych pysznych owoców. Niestety nie ma czasu, obiecujemy sobie jednak że zrobimy to w drodze powrotnej. Co jakiś czas wyłania się także jakiś zamek lub klasztor. Po południu docieramy do miasteczka Grein gdzie rozbijamy się na polu namiotowym.

Klasztor w miejscowości Melk

Na campingu w Grein

Trasa: Tulon – Krems – Melk – Ybbs - Grein
Przebyta odległość: 131,49 w 6:40h
Średnia prędkość: 19,72 km/h

Dzień 3

Od samego rana towarzyszy nam piękna pogoda, dziś odbijamy ze ścieżki i zmierzamy powoli w góry. Teren powoli zaczyna się wznosić. Niestety zaczyna nas stopować wiatr który wieje w twarz. Po drodze pokonujemy jedną przełęcz, może niezbyt wysoką lecz i tak bardzo męczącą. Dalej trasa wiedzie cały czas raz w górę raz w dół. Noc spędzamy na polu namiotowym Puterersee w miejscowości Aigen.

Pierwszy widok na góry

Drogi jak z bajki

Chwila przerwy

Trasa: Grein – Amstetten – Waidhofen - Weyer Markt – Altenmarkt - St.Gallen – Admont – Liezen - Aigen (Puterer See)
Przebyta odległość: 135,00 w 7:10h
Średnia prędkość: 18,84 km/h

Dzień 4

Znowu mamy wiatr w twarz. Początkowo po poprzednim dniu mamy niezłe zakwasy lecz udaje się je rozjeździć. Oprócz tego tyłek daje o sobie nieźle znać. Czuję w kościach że jutro będzie ciężki dzień. Postanawiamy zrobić sobie lżejszy dzień i zregenerować się trochę na 4* polu kempingowym.

Gdzieś w dolinie

Rozbijanie obozu

Tak się buduje w Austrii

Na campingu w St. Veit

Trasa: Aigen (Puterer See) - Purgg – Grombing – Radstadt – Wagrain - St.Johan im. Pongau – St. Veit
Przebyta odległość: 92,58 w 4:42h
Średnia prędkość: 19,70 km/h

Dzień 5

Dziś czeka nas duże wyzwanie. Oczekiwany od początku podjazd wysokogórską drogą widokową Hochalpenstrsse. Od naszego kempingu położonego na ok. 633 m n.p.m. podjeżdżamy do Miejscowości Klampass na wysokość 834 m n.p.m., dalej zjeżdżamy do Taxbach na 779 m n.p.m.. Stąd zaczyna się podjazd na parking pod Edelweispitze. Trzydzieści kilometrów cały czas do góry. Początkowo podjazd jest łagodny, jednak gdy mijamy bramki poboru opłat za przejazd Hochalpenstrsse zaczyna się prawdziwy hardkor, maksymalne nachylenie sięga tu 12%. Pogoda jest niezbyt dobra. Mamy chociaż szczęście że nie pada. Tak czy siak wszystko przykrywają chmury i z widoków dziś będą nici. Jedyna pociecha jest taka że byłem tu już w tamtym roku i wiem jak wygląda stąd widok przy pięknej pogodzie. Przy podjeździe męczymy się strasznie, pod koniec już nie daję rady ale finalnie udaje się wjechać i odpocząć chwile na szczycie.

Początek podjazdu Hochalpenstrasse

Widok z Hochalpenstrasse

Wysokie Taury

Parking Fuschertörl (2428 m) pod Edelweisspitze

Hochalpenstrasse

Trasa: St. Veit – Klampass – Taxenbach – Bruck - Parking Edelweisspitze – Bruck – Taxenbach – Klampass - St. Veit
Przebyta odległość: 116,88 w 6:46h
Średnia prędkość: 17,27 km/h

Dzień 6

Rano opuszczamy ST. Veit i w dół kierujemy się do Bischofschofen. Zatrzymujemy się na chwilę w Werfen gdzie podziwiamy zamek w którym kręcono znany film „Tylko dla orłów”, robimy kilka fotek i ruszamy w dalszą drogę. Cały czas jedziemy w dół aż do miejscowości Golling. Trasa wiedzie przepiękną Alpejską doliną poprzecinaną licznymi potokami. Kolejny etap to wjazd na przełęcz Leug 573 m n.p.m. Od tej pory cały czas poruszamy się w górę, przez miejscowość Bad Abtenau aż na przełęcz Gschutt. Po wczorajszym ciężkim dniu w górach nie jest to łatwe wyzwanie. Gdy osiągamy punkt Pass Gschutt czujemy ulgę bowiem wiemy że od tego momentu będziemy jechać głównie z górki. Jedziemy przez Ramsau, obok jeziora Hallstater see, Bad Goisern, Bad Ischl, Ebensee. Dojeżdżamy wreszcie do jeziora Traumsee i tu nieopodal miejscowości Altmunster rozbijamy się na kempingu. Nie możemy uzupełnić zapasów jedzenia bo Austryjacy mają jakieś święto, wszystkie sklepy są zamknięte, jutro jest niedziela i też nie będziemy mogli nic kupić.

Zamek w Werfen

Droga jak stół a w tle Alpy

Austriackie święto

Modelki

Traumsee

Traumsee

Trasa: St. Veit – Bischofschofen – Werben – Golling - Bad Abtenau - Bad Goisern - Bad Ischl – Ebensee - Altmunster
Przebyta odległość: 123,00 w 5:57h
Średnia prędkość: 20,67 km/h

Dzień 7

Dziś mamy do pokonania długi odcinek prowadzący w większości przez nieciekawe okolice. Pierwsza część prowadzi przez mocno pagórkowaty teren, potem jest już łatwiej, jedziemy w dół lub po prostym z wiatrem, dlatego udaje nam się wyciągnąć ładny dystans i średnią. Pogoda cały dzień jest niesamowicie upalna. Woda w bidonach gotuje się ale jakoś dajmy radę. Namiot rozbijamy na kempingu w Wachau – Gasthof*** Stumpfer.

Trasa: Altmunster – Gmunden – Gschwandt – Vorchdorf – Atmannstadt – Kremsmunster - Bad Hall – Steyr – Amstetten – Ybbs – Pochlarn – Melk - Schonenbuchel in der Wachau
Przebyta odległość: 171,13 w 7:49h
Średnia prędkość: 21,89 km/h

Dzień 8

Dziś ostatni dzień naszej wyprawy, ostatnie zwijanie obozu i w drogę. Cały dzień, aż do Wiednia poruszamy się naddunajską ścieżką rowerową. Początkowo jedzie się całkiem przyjemnie bo słońce jest jeszcze nisko lecz z czasem jest coraz goręcej i nudniej. Rada na przyszłość – nie powtarzaj zbyt często tej samej trasy bo się znudzisz! Tak jak obiecaliśmy sobie na początku, co jakiś czas robimy postój żeby skosztować Austryjackich jabłek i gruszek. W takim upale i po tylu przejechanych kilometrach smakują wyśmienicie, słodkie i niesamowicie soczyste zaspokajają nasze pragnienie. W końcu po przejechaniu 120 kilometrów docieramy do Wiednia. Teraz kierujemy się na dworzec Westbahnhof. Jazda po mieście nie sprawia nam większych problemów ze względu na liczne ścieżki rowerowe. Gdy docieramy na dworzec czeka nas niemiła niespodzianka. Pociąg IC którym mamy jechać do Katowic nie przewozi rowerów, mało tego żadne pociągi IC nie przewożą rowerów. Oszukali nas! Jedyna opcja wydostania się koleją to jazda przez Słowację z przesiadkami. Zmieniamy dworzec na Sudbahnhof. Stąd jedziemy pociągiem do Bratysławy. Z Bratysławy do Żyliny, potem przesiadka na pociąg do Cadcy, następnie pociąg do Skalitego. Ze Skalitego na rowerach o 1 w nocy jakieś 5 kilometrów jedziemy do Zwardonia. Tutaj czekamy 3 godziny na pociąg do Katowic i o 3:33 wsiadamy do pociągu gdzie nasza przygoda dobiega Końca.

Statek wycieczkowy na Dunaju

Na naddunajskiej ścieżce rowerowej

Ostatni obóz w Schonenbuchel in der Wachau

Trasa: Schonenbuchel in der Wachau – Krems – Tulln – Klostenburg – Wien
Przebyta odległość: 138,24 w 7:30h
Średnia prędkość: 18,43 km/h

Zachęcam do komentowania.

Wyprawa trekkingowa Bułgaria 2009

2010-01-17T12:50:00.000-08:00

Początek.

Celem naszej wyprawy jest trekking po pasmach gór Riły i Pirinu oraz masywu Witosza.
Pełen obaw spotykam się z Przemkiem na dworcu w Katowicach. Stąd rozpoczyna się nasza podróż do stolicy Bułgarii, Sofii. Dlaczego pełen obaw? Dlatego, że nie mam pojęcia czy podołam wyzwaniu, jakie postawiliśmy sobie z moim kompanem - czy wytrzymam psychicznie i fizycznie. O Przemka się nie boję, bo to twardy chłop i tak łatwo nie daje za wygraną. Rozmawiamy przez chwilę na temat naszego wyjazdu. Konkluzja jest taka, że zrobimy wszystko, by zrealizować plan. Krew, pot, ból, łzy… Damy radę, w końcu jesteśmy twardzi - podbudowujemy się wzajemnie.
Nadjeżdża autobus. Kierowca pomagając nam zapakować plecaki do luku bagażowego rzuca pytanie - Riła, Pirin? Tak, odpowiadamy jednogłośnie. Wchodzimy do autokaru, rozglądamy się i cieszymy, że tak mało ludzi jedzie do Bułgarii. Przynajmniej będzie sporo miejsca, żeby wyspać się w trakcie podróży. Ta mija lepiej niż się tego spodziewaliśmy. Do Sofii docieramy następnego dnia o 12:00. Chwila oddechu, konsultacja i ruszamy w stronę Borowca. Po dotarciu na miejsce rozpoczynamy poszukiwania pola namiotowego zaznaczonego na mapie. Miejscowi w porozumieniu z mapą kierują nas do „kempingów” Jagoda i Malina, więc zmierzamy za ich wskazówkami. Po dwóch kilometrach marszu docieramy na miejsce, lecz pytając o rozbicie namiotu zostajemy poinformowani, że takiej możliwości nie ma. Lekko zdegustowani wracamy z powrotem. Finalnie rozbijamy się nieopodal czerwonego szlaku prowadzącego na najwyższy szczyt Riły, Musałę.

Nasz obóz rozbity w pobliżu czerwonego szlaku.

Atak na Musałę.

Wstajemy wcześnie rano i od razu ruszmy na szlak. Po półtoragodzinnym, monotonnym podejściu przez las, zostajemy nagrodzeni pierwszymi widokami górskich zboczy. Dalej jest coraz ciekawiej. Wędrujemy poprzez podmokłą polanę, którą udajemy się w kierunku podnóża Musały. Cały czas towarzyszą nam końskie ślady. Zastanawiamy się, kiedy w końcu natkniemy się na sprawców. Konie nie każą na siebie długo czekać - w końcu je dostrzegamy. Jesteśmy bardzo mile zaskoczeni, bo nie sądziliśmy, że coś takiego nas tutaj spotka. Jak się później okaże, nie jest to taki niezwykły widok, bowiem konie są tutaj wypuszczane na sezonowy wypas.
Po zrobieniu kilku fotek pasącemu się stadu na tle górskiej scenerii, oddalamy się w kierunku schroniska Musala Chalet. Od tej pory zaczyna się ostre kamieniste podejście do kolejnego - Ledeno Ezero Shelter - i najwyżej położonego jeziora na Bałkanach, Ledeno Ezero. Jeszcze tylko kawałek męczącej drogi i już jesteśmy na najwyższej górze Riły i całych Bałkanów – Musale (2925 m n.p.m.). Robimy postój nieopodal stacji meteo, podziwiamy i fotografujemy widoki oraz nabieramy sił do dalszej wędrówki.
Kolejny etap to przejście nieoznakowaną ścieżką przez grań do górnej stacji kolejki. Chcemy z niej skorzystać żeby dać odpocząć kolanom, lecz jest to niemożliwe. Kolejka kursuje od środy do niedzieli, a jest wtorek. Co za pech! Nie pozostaje nam nic innego jak zejść o własnych siłach stromą nartostradą, co załatwia kolana.

W drodze na Musałę.

Ciekawe czyje to ślady?

Widok na Musałę 2925 m n.p.m.

Nareszcie poznajemy tego kto zostawił wcześniejsze ślady.

Przy Jeziorach Musalskich.

Do szczytu już niedaleko.

Widok na Jeziora Musalskie.

Najwyższy szczyt Bałkanów zdobyty.

Musała 2925 m n.p.m.

Stacja meteo na szczycie Musały.

Powrót, droga przez rumowisko skalne.

Widok na dalszą część Riły.

Potrzebny odpoczynek!

Pobudka nie przynosi nic dobrego. Wczorajsze zejście znacząco wpłynęło na stan mojego prawego kolana. Kłujący ból nie jest pomyślną wróżbą. Boli mnie tak, że ledwo daję radę dojść z pełnym, osiemnastokilowym plecakiem, do busa, który ma nas zabrać do Samokova. Z miasta jedziemy autokarem do Gowedarczi. Plan jest taki, że z zapomnianej wioski podejdziemy szlakiem do Kompleksu Maljowica - miejsca z którego będziemy atakować szczyt o tej samej nazwie (2729 m n.p.m.). Gdy na przystanku omawiamy alternatywne możliwości, zjawia się jakiś miejscowy i proponuje podwiezienie do Kompleksu za dwadzieścia euro. Trochę nas to śmieszy i po chwili targowania ustalamy cenę, która jest do zaakceptowania (15 lewa). Korzystamy z tej możliwości głównie dlatego, aby dać odpocząć kolanom. Wreszcie docieramy do przepięknego miejsca naszego biwaku. Mimo, iż nie ma tu pola namiotowego, to jest możliwość rozbicia się na polanie nieopodal restauracji. Z namiotu rozciąga się malowniczy widok na Maljowicę oraz okoliczne szczyty. Resztę czasu przeznaczamy na regenerację przed jutrzejszym dniem.

Obozowisko w Maljowica Kompleks.

Pora na Maljowicę.

Jak zwykle wstajemy wcześnie i po lekkim śniadaniu ruszmy na szlak. Początkowo idziemy ścieżką przez las, następnie kosówkę, aż dochodzimy do schroniska pod Maljowicą. Góra od strony naszego obozowiska wydaje się tak strasznie niedostępna – niemal jak Matterhorn - lecz w miarę zbliżania się do szczytu korygujemy nasze błędne przekonanie. Tak naprawdę jest zupełnie odwrotnie. Po chwili mozolnego podejścia wchodzimy na łagodny grzbiet, który ukazując niesamowite widoki powoli prowadzi nas na szczyt. Z wierzchołka schodzimy czerwonym szlakiem kierując się na zachód. Po jakichś 30 minutach zbaczamy na nieoznakowaną ścieżkę wiodącą doliną, którą płynie Urdina Reka. Od tej pory jedynymi osobami, jakie spotykamy, są trzej wędkarze. To jest to! Ścieżka, którą idziemy, jest początkowo bardzo zarośnięta i musimy się przedzierać przez chaszcze, lecz wszystkie niedogodności rekompensują nam najpiękniejsze widoki, jakie przychodzi nam oglądać podczas tej wyprawy - rodem z „Władcy Pierścieni”. Wędrówka takimi terenami to niezapomniane przeżycie. Skaliste zbocza, początkowo ostro opadając w dół, powoli przemieniają się w malownicze polany, na których od czasu do czasu pasą się konie. Atmosfera jest niesamowita. Chłoniemy piękno otaczającej nas przyrody. Pogoda dopisuje – podczas włóczęgi na niebie nie ukazuje się ani jedna chmurka. W końcu, prawie roztopieni przez upał, docieramy do naszego obozu w dolinie.

Maljovica 2729 m n.p.m.

Na szczycie Maljowicy 2729 m n.p.m

Yes, we did it!

No i na szczycie jeszcze raz.

Stado koni na Rilskiej połoninie.

Dolina Urdina Reka

Trudne wyzwanie.

Dziś czeka na nas trasa długości około 30 kilometrów. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie to, że musimy pokonać ją z pełnymi plecakami. Wyruszamy wcześnie rano. Od naszego obozowiska w kompleksie (1720 m n.p.m.) schodzimy w dół do schroniska Wada (1510 m n.p.m.). Od tego momentu profil trasy ulega zmianie i podchodzimy w górę na przełęcz Razdeła (2550 m n.p.m.). Szlak, którym podążamy do Doliny Siedmiu Jezior, początkowo przyjemnie prowadzi poprzez zacieniony las, lecz po jakiejś godzinie zmienia się w nieprzedeptaną, dosyć gęstą kosówkę, sprawiającą spore problemy. Nie poddajemy się jednak i w końcu docieramy do schroniska przy Siedmiu Jeziorach. Przez jakiś czas wędrujemy zachwalaną wszędzie doliną, lecz nie robi ona na nas wielkiego wrażenia. W naszym odczuciu jest to bardzo skomercjalizowane miejsce i masa ludzi raczej nie zachęca do dłuższego zatrzymywania się tutaj. Jest to jednak jeden z symboli Riły i warto na własne oczy przekonać się, czy sława jest uzasadniona.
Po dotarciu na przełęcz Razdeła zaczynamy odcinek wędrówki rozległymi połoninami. Znowu gdzieniegdzie pasą się konie, z nieba leje się żar, a nam nie pozostaje nic innego, jak tylko mozolnie podążać do przodu, chłonąc piękne widoki i otaczającą nas przyrodę. Kolejny, ostatni już etap, to zejście czerwonym szlakiem do Monastyru Rilskiego (1150 m n.p.m.). Niestety, znowu wędrujemy mocno zarośniętą ścieżką. Kierujemy się teraz ostro w dół. Zejście jest długie i monotonne, na czym cierpią nasze kolana. Ostatecznie, niesamowicie wysuszeni przez upał i zmęczeni przez ciężar plecaków, docieramy - wcześniej niż zakładaliśmy - do Monastyru. Mamy nadzieje na nocleg pod dachem, lecz zarozumiały mnich szybko je rozwiewa. Proponuje dwuosobowy pokój bez toalety i łazienki za 40 lewa. Czysty absurd. Udajemy się więc na pobliskie pole namiotowe (hurra, a jednak są tu jakieś pola namiotowe) gdzie za rozsądną cenę możemy się umyć i dobrze najeść.

Chwila odpoczynku.

Dolina Siedmiu Jezior

Przemo

Połonina

Rilski Monastyr

Miasto, spaliny, upał i kurz.

Tym razem nie nastawiamy budzika, co okazuje się to dużym błędem. Ucieka nam jedyny poranny autobus do Riły. Nie mając wyjścia postanawiamy łapać stopa. Sprzyja nam szczęście, bo po przejściu około trzech kilometrów zatrzymuje się jakiś dziany Bułgar i zabiera nas swoim suv-em. Podczas jazdy słyszymy w radiu, że dziś temperatura ma sięgać 40 stopni Celsjusza. Nie nastraja to pozytywnie do dalszej podróży, lecz nie mamy wyjścia. Wysiadamy koło drogi prowadzącej do Blagoewgradu i od razu zaczynamy łapać kolejnego stopa. Po godzinie spędzonej na poboczu, wśród spalin i piekielnego upału, gdy tracę już nadzieję, że ktokolwiek się zlituje, udaje się! Zatrzymujemy samochód, którym docieramy do miasta. Tu odpoczywamy i robimy zakupy w oczekiwaniu na autokar do Bańska.
Do kolejnego celu na naszej drodze docieramy po ponad godzinnej jeździe. Z wypoczynkowego kurortu przeżywającego oblężenie w zimie, a świecącego pustkami w lecie (900 m n.p.m.), jedziemy taksówką do pola biwakowego znajdującego się koło schroniska Bendarica. Oszczędza nam to monotonnego, jedenastokilometrowego podejścia przez las. Do takiej decyzji zmusiła nas późna pora dotarcia do Bańska oraz chęć oszczędzenia kolan. W końcu przed nami jeszcze kilka intensywnych dni w górach.

Wichren w chmurach.

Ranek wita nas warstwą chmur widoczną na horyzoncie. Nie osłabia to naszej motywacji do dalszej wędrówki, więc szybko wkraczamy na szlak prowadzący na Wichren (2914 m n.p.m.). Początkowo przedzieramy się przez zarośla, aby po chwili dotrzeć do schroniska (1950 m n.p.m.) nazwanego na cześć szczytu górującego nad budynkiem, i wejść już na właściwy szlak prowadzący do celu. Niestety, chmury zbliżają się nieubłaganie i niebawem zaczynają przykrywać całe pasmo pozbawiając nas pięknych widoków. Podejście jest bardzo monotonne. Wędrujemy praktycznie cały czas w chmurach. Jesteśmy niezadowoleni z tego, że trafił nam się ten jeden pochmurny dzień (o ironio, niezadowoleni z jednego gorszego dnia!) Wspinaczka kosztuje nas bardzo wiele sił i potu. Na szczyt docieramy jednak dosyć szybko, wyprzedzając po drodze wielu turystów. Na wierzchołku korygujemy plan. Na poprawę pogody nie zanosi się, więc postanawiamy odpuścić przejście piękną widokowo granią Conceto oraz szczyt Kuteło (2908 m n.p.m.). Do obozu schodzimy bardzo stromym szlakiem, przebijając się przez „mleko”.

Wichren 2914 m n.p.m.

Podczas drogi na szczyt Wichrenu.

No to pięknych widoków dziś podziwiać nie będziemy:(

Wichren zdobyty 2914 m n.p.m.

Następny dzień, kolejna wyrypa.

Pobudka. Wstawać się nie chce, bo na zewnątrz zimno, ale trzeba się w końcu wygramolić z namiotu. Dziś prawdopodobnie dostaniemy znowu w kość. Do przejścia mamy 20 kilometrów z plecakami wypchanymi sprzętem.
Na początku, z naszego pola biwakowego podchodzimy do schroniska Wihren, gdzie wchodzimy na czerwony szlak, którym będziemy podążać do końca dnia. Pierwotnie pniemy się do góry, po czym wychodzimy na polanę i z niej obserwujemy piękne, dziewicze widoki. Upał robi się coraz bardziej nieznośny, a powietrze tężeje. Dochodzimy do podnóża grani na którą musimy się wspiąć (aż do 2600 m n.p.m.). Dalej szlak biegnie grzbietem - raz po kamieniach, raz po trawie - wznosząc się i opadając. Wędrówka w tym momencie jest naprawdę żmudna, więc z niecierpliwością oczekujemy momentu, gdy szlak zacznie opadać w dół do schroniska Pirin, na co przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać.
Odpoczywamy chwilę przy schronie Tevnoto Ezero, po czym atakujemy ostatnią przełęcz dzisiejszego dnia. Po jej pokonaniu podążamy w dół zapierającą dech w piersiach doliną. Gdy docieramy do stada pasących się krów, napotykamy cztery pasterskie psy. Zwierzęta zaczynają nas okrążać i warczeć, szczerząc kły. Puls nam przyśpiesza, a adrenalina skacze do poziomu okolicznych szczytów. Próbujemy odgonić napastników, co udaje się dopiero po użyciu kijów trekingowych.
Powoli oddalamy się od zwierząt, które są zbyt leniwe, żeby nas gonić. Całe szczęście, że jest nas dwóch, bo solista miałby marne szanse na wyjście z opresji. Teraz już spokojnie udajemy się w okolice schroniska. Okrutnie zmęczeni rozbijamy namiot, jemy i zapadamy w głęboki sen.

Wichren

Wichren i Kuteło.

Szałas pasterski.

Droga w dół.

Tym razem do pokonania mamy 20 km, startując spod schroniska Pirin. Na szczęście praktycznie cały czas lekko w dół (zaledwie 290 m podejścia). Najpierw trochę w górę przez las, potem – jakby dla urozmaicenia - po rozległej równinie. Powoli żegnamy się z pięknymi górskimi widokami Pirinu. Niestety szlak, którym się poruszamy, nie jest zbyt popularny. Ścieżka jest strasznie zapuszczona i musimy przedzierać się przez chaszcze. Gdy już jesteśmy prawie przy Piramidach Mielnickich, zbaczamy bezwiednie ze szlaku i znowu podążamy mocno zarośniętą drogą.
Piramidy są fenomenem przyrodniczym. Na piaskowych zboczach miejscowi hodują wspaniałą odmianę winorośli, dającą wino o wyjątkowym smaku. Po 40 minutach takiej wędrówki udaje nam się wrócić na szlak. Od razu odczuwamy ulgę. Kolejny upalny dzień daje nam ostro w kość. Szybko docieramy do Rożeńskiego Monastyru (kołyski bułgarskiej wiary i patriotyzmu), gdzie chwilę odpoczywamy w cieniu skalnych ścian. Następnie, ścieżką meandrującą między piaskowymi piramidami oraz korytem rzeki, udajemy się do Melnika, który słynie z pięknej zabudowy oraz wyrobu wina. Jest to najmniejsze miasteczko w Bułgarii, żywe muzeum wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Monastyr Rożeński

Piramidy Mielnickie

Z powrotem do Sofii.

Wracając do stolicy musimy dostać się do miejscowości Sandanski. Rankiem idziemy na przystanek autobusowy, skąd zabiera nas – wcześniej ustalając cenę za przejazd - jakiś Bułgar jadący do miasta. Po dotarciu do celu, koleś niespodziewanie żąda więcej. Przemek zbywa go głośnym „dobra jest”, a cwaniak z kwaśną miną przyjmuje ustaloną kwotę i odjeżdża. Z Sandanskiego chcemy się udać pociągiem do Sofii, lecz połączenia nie są najlepsze. Decydujemy się więc na przejazd autokarem. Trzy godziny drogi i jesteśmy w stolicy Bułgarii. Potem kombinowany przejazd do wioski Dragalevci położonej na wysokości 800 m n.p.m. pod masywem Witosy. Zaskakują nas tu fatalne możliwości rozbicia namiotu. Kwater prywatnych brak, pozostają same hotele. Ostatecznie rozbijamy obóz w jakimś parku, gdzie spędzamy noc.

Park Narodowy Witosa, zdobywamy Cerny Vrch.

Rano pakujemy plecaki, uderzamy do hoteliku zostawić rzeczy (pozostawienie gratów w parku byłoby głupotą) i ruszamy na szlak. Do górnej stacji kolejki szlak prowadzi przez las. Potem jest łagodniej i ciekawiej, ponieważ wędrujemy przez połoninę. Niestety, mimo dobrej pogody widoczność jest fatalna i nie udaje nam się zobaczyć Sofii w całej okazałości. Na Cernym Vrchu znajduje się stacja meteo, koło której robimy krótki postój. Dalej wędrujemy wokół opuszczonych baraków oznaczonych napisem Staff Only. Skracamy sobie wędrówkę, idąc na przełaj. Droga prowadzi przez głazy, rumowisko skalne i chaszcze, by w końcu doprowadzić nas do szlaku. Teraz idziemy spokojnie do schroniska Aleko. Stąd chcemy zjechać busem do wioski, jednak musimy czekać 2 godziny. Namawiam więc Przemka na ostatnią wędrówkę w dół.
W hotelu czas na TV, gorący prysznic, zimne piwko i oczekiwanie na autokar do Polski. Tak spędzamy ostatnie chwile przed powrotem do szarej rzeczywistości, której symbolem są Katowice. Kto był, ten wie, o czym mówię… Do zobaczenia na szlaku!

Park narodowy Vitosa

Stacja meteo na szczycie Czarnego Wierchu

Keep out zone!